Ihr Warenkorb
0 artikel
Keine Produkte gefunden...
Wunschzettel
artikel
Sie müssen eingeloggt sein um diese Funktion zu nutzen....
anmelden
Loggen Sie sich hier ein.
Kundenkonto anlegen
Durch Ihre Anmeldung in unserem Shop, bewegen Sie sich um einiges schneller durch den Bestellvorgang, können mehrere Adressen anlegen, können Ihre Aufträge verfolgen und vieles mehr.
08 Nov 2018

Winkel avonturen

Soms word je als tweelingmoeder overmoedig. Je denkt dat je inmiddels de kneepjes wel onder de knie hebt en dat wil je graag uitstralen naar de rest van de wereld. Een tweeling zwaar? Welnee.

Vorige week gingen we met de bakfiets op pad om boodschappen te doen. Kinderwagen hoefde niet mee, aangezien winkelwagentjes ook prima voldoen. Hoewel ik bij de vorige keer dat ik dit probeerde enorm faalde doordat ik geen winkelwagenmuntje bij me had, was ik dit keer overal op voorbereid. Dacht ik.

Bij de supermarkt plantte ik mijn fiets bij de stalling en kwam er tot mijn grote verbazing achter dat er alleen ín de winkel een verzamelpunt voor karretjes bleek te zijn. Probleem? Never. Met Wessel op mijn ene arm en Julian op de ander en een boodschappentas om mijn nek liep ik enigszins trots de winkel in, waar ik de beide heren in een winkelwagentje plantte en mijn weg door de winkel vervolgde. Helaas waren Wessel en Julian iets minder geamuseerd van het karretje wat ze moesten delen met de boodschappen en gooiden vrolijk alles wat hen niet zinde uit het karretje. Mijn 'trots' begon te krimpen en het zweet stond op mijn rug. Nog net op tijd kon ik een potje groente en een pak melk voor een val in de afgrond behoeden. Ik schrapte de helft van mijn lijstje en bewoog me zo snel mogelijk weer naar de kassa's. Ook hier wisten mijn terrortwins de boel op stelten te zetten, door de boodschappen die ik op de band had gelegd weer in het karretje, of nog beter, op de grond te gooien en de pinautomaat te slopen. Kortom, ook de kassière werd niet heel vrolijk van de heren.

Met een tóch nog overvolle boodschappentas en twee drukteschoppers stond ik bij de uitgang voor het volgende dilemma. Het karretje dat hier ingeleverd moest worden en dan op circa 100 meter afstand mijn fiets waar ik al het grut weer in moest zien te krijgen. Vol goede moed en vertrouwen in mezelf pakte ik Wessel op mijn linkerarm (meneer weigerde ook maar één stap zelf te zetten), de zware boodschappentas aan diezelfde arm en Julian lopend aan mijn rechterhand begonnen wij onze tocht naar de bakfiets. Na een paar meter besloot Julian dat hij niet meer wilde lopen, in een poging om hem over te halen toch weer verder te lopen, viel de kleine man en zag ik in dat dit hem niet meer ging worden. Mijn linkerarm was inmiddels verzuurd, dus liet ik de tas op de grond ploffen en zette Wessel ernaast. Zit je dan, op de grond midden in het winkelcentrum met je fiets in zicht maar op dit moment onbereikbaar en om je heen tal van mensen die of lachend langs je heen lopen of op een afstandje bekijken hoe je dit nou eens gaat oplossen. In ieder geval was er niet één persoon die bedacht dat ik, ja ik, die trotse tweelingmama die altijd denkt alles zelf te kunnen, dit keer best een handje extra kon gebruiken.


Nadat ik verschillende plannen had overwogen, besloot ik de tas met boodschappen, mijn minst waardevolle bezit op dat moment, midden op straat te laten staan en pakte ik mijn inmiddels huilende kids op de arm om ze vervolgens bij de bakfiets neer te zetten. Daarna snelde ik terug voor mijn toch wel waardevolle boodschappen, greep onderweg nog Wessel mee die alweer weggelopen was en sjeesde zo snel mogelijk naar huis. Voor ik weer dit soort acties bedenk, wacht ik mooi tot mijn opvoed skills wat meer gevorderd zijn.

Sei der erste der einen Kommentar schreibt....
Schreibe einen Kommentar
Durch die Nutzung unserer Webseite stimmen Sie dem Gebrauch von Cookies zur Verbesserung dieser Seite zu. Diese Nachricht Ausblenden Für weitere Informationen beachten Sie bitte unsere Datenschutzerklärung. »